Ο Trump έχει βασικά τρεις επιλογές
Ο Robert Malley, πρώην απεσταλμένος των ΗΠΑ στο Ιράν και ανώτερος συνεργάτης στο think tank International Crisis Group, πιστεύει ότι ο Trump έχει μόνο τρεις επιλογές όσον αφορά το Ιράν: τη διαχείριση της σύγκρουσης, την κλιμάκωση της σύγκρουσης και την επίτευξη μιας λύσης μέσω διαπραγματεύσεων.
Ποια τα δεδομένα;
1) Ο Trump είχε ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο, σύμφωνα με το οποίο επρόκειτο να στραγγαλίσει την οικονομία του Ιράν, αυξάνοντας ταυτόχρονα την ποσότητα πετρελαίου από μη ιρανικές χώρες που διέρχεται από το Στενό.
Το πρόβλημα είναι ότι ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο πρέπει να είναι σε θέση να διαχειριστεί το βραχυπρόθεσμο κόστος.
Και η πιθανότητα το Ιράν να καθίσει άπραγο και να αποδεχτεί αυτή τη νέα κατάσταση ήταν ουσιαστικά μηδενική.
Η κλιμάκωση από το Ιράν ήταν προβλέψιμη, μια κίνηση που σχεδιάστηκε για να κάνει τις ΗΠΑ να πληρώσουν ένα βαρύ τίμημα για τον οικονομικό τους πόλεμο εναντίον του Ιράν.
Οι ενέργειες των Houthis ήταν εξίσου προβλέψιμες, απορρέουσες τόσο από τις τοπικές τους φιλοδοξίες στην Υεμένη, όσο και από την επιθυμία τους να βοηθήσουν το Ιράν να αυξήσει την πίεση στην αγορά πετρελαίου.
2) Από αυτή την οπτική γωνία, ο Trump έχει αντιμετωπίσει μια εκδοχή αυτού που θα μπορούσε να ονομαστεί «καταστροφική επιτυχία»: Όσο περισσότερο ο αποκλεισμός και οι κυρώσεις πίεζαν την οικονομία του Ιράν, τόσο περισσότερο το Ιράν είχε το κίνητρο να κλιμακώσει την κατάσταση, ενώ ταυτόχρονα είχε λιγότερα να χάσει.
3) Ο Trump έχει βασικά τρεις επιλογές:
Α) Διαχείριση συγκρούσεων μέσω υπολογισμένων αντιποίνων ώστε να επιτευχθεί μια βιώσιμη ισορροπία, μια ισορροπία που να βλάπτει και να αποτρέπει το Ιράν και να αποτρέπει μια ανεξέλεγκτη κλιμάκωση της στρατιωτικής σύγκρουσης.
Αλλά το Ιράν είναι απίθανο να ακολουθήσει μια τέτοια προσέγγιση και προφανώς δεν θα μείωνε τις τιμές του πετρελαίου.
Β) Κλιμάκωση της σύγκρουσης:
Εντατικοποίηση των επιθέσεων σε πυρηνικές εγκαταστάσεις, πολιτικές υποδομές ή στόχους που σχετίζονται με την ιρανική ηγεσία, με την ελπίδα να αναγκαστεί το Ιράν να υποχωρήσει. Αλλά αυτό θα ασκούσε περαιτέρω πίεση στους πόρους και τις στρατιωτικές δυνατότητες των ΗΠΑ, θα αύξανε την πιθανότητα μιας πιο σοβαρής ιρανικής αντίδρασης και τελικά θα ωθούσε τις τιμές του πετρελαίου ακόμη υψηλότερα.
Γ) Ή η επίτευξη μιας λύσης μέσω διαπραγματεύσεων: Αυτή είναι μακράν η καλύτερη επιλογή.
Αλλά για να συμφωνήσει το Ιράν σε μια τέτοια λύση, οποιαδήποτε συμφωνία πιθανότατα θα πρέπει να είναι παρόμοια με το προηγούμενο Μνημόνιο Κατανόησης, που σημαίνει αναγνώριση της νίκης του Ιράν.
www.bankingnews.gr
Ποια τα δεδομένα;
1) Ο Trump είχε ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο, σύμφωνα με το οποίο επρόκειτο να στραγγαλίσει την οικονομία του Ιράν, αυξάνοντας ταυτόχρονα την ποσότητα πετρελαίου από μη ιρανικές χώρες που διέρχεται από το Στενό.
Το πρόβλημα είναι ότι ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο πρέπει να είναι σε θέση να διαχειριστεί το βραχυπρόθεσμο κόστος.
Και η πιθανότητα το Ιράν να καθίσει άπραγο και να αποδεχτεί αυτή τη νέα κατάσταση ήταν ουσιαστικά μηδενική.
Η κλιμάκωση από το Ιράν ήταν προβλέψιμη, μια κίνηση που σχεδιάστηκε για να κάνει τις ΗΠΑ να πληρώσουν ένα βαρύ τίμημα για τον οικονομικό τους πόλεμο εναντίον του Ιράν.
Οι ενέργειες των Houthis ήταν εξίσου προβλέψιμες, απορρέουσες τόσο από τις τοπικές τους φιλοδοξίες στην Υεμένη, όσο και από την επιθυμία τους να βοηθήσουν το Ιράν να αυξήσει την πίεση στην αγορά πετρελαίου.
2) Από αυτή την οπτική γωνία, ο Trump έχει αντιμετωπίσει μια εκδοχή αυτού που θα μπορούσε να ονομαστεί «καταστροφική επιτυχία»: Όσο περισσότερο ο αποκλεισμός και οι κυρώσεις πίεζαν την οικονομία του Ιράν, τόσο περισσότερο το Ιράν είχε το κίνητρο να κλιμακώσει την κατάσταση, ενώ ταυτόχρονα είχε λιγότερα να χάσει.
3) Ο Trump έχει βασικά τρεις επιλογές:
Α) Διαχείριση συγκρούσεων μέσω υπολογισμένων αντιποίνων ώστε να επιτευχθεί μια βιώσιμη ισορροπία, μια ισορροπία που να βλάπτει και να αποτρέπει το Ιράν και να αποτρέπει μια ανεξέλεγκτη κλιμάκωση της στρατιωτικής σύγκρουσης.
Αλλά το Ιράν είναι απίθανο να ακολουθήσει μια τέτοια προσέγγιση και προφανώς δεν θα μείωνε τις τιμές του πετρελαίου.
Β) Κλιμάκωση της σύγκρουσης:
Εντατικοποίηση των επιθέσεων σε πυρηνικές εγκαταστάσεις, πολιτικές υποδομές ή στόχους που σχετίζονται με την ιρανική ηγεσία, με την ελπίδα να αναγκαστεί το Ιράν να υποχωρήσει. Αλλά αυτό θα ασκούσε περαιτέρω πίεση στους πόρους και τις στρατιωτικές δυνατότητες των ΗΠΑ, θα αύξανε την πιθανότητα μιας πιο σοβαρής ιρανικής αντίδρασης και τελικά θα ωθούσε τις τιμές του πετρελαίου ακόμη υψηλότερα.
Γ) Ή η επίτευξη μιας λύσης μέσω διαπραγματεύσεων: Αυτή είναι μακράν η καλύτερη επιλογή.
Αλλά για να συμφωνήσει το Ιράν σε μια τέτοια λύση, οποιαδήποτε συμφωνία πιθανότατα θα πρέπει να είναι παρόμοια με το προηγούμενο Μνημόνιο Κατανόησης, που σημαίνει αναγνώριση της νίκης του Ιράν.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών